Een Afrikaans cultureel feest in WM&DC op zondagmiddag. Met vriendinnen afgesproken om erheen te gaan met onze kinderen. Het is een van de gelegenheden waarop de Afrikaanse roots van mijn vijfjarige dochter tot volle wasdom komen. Al bij de eerste roffels op een djembé beginnen de voetjes te bouncen en de armpjes losjes te zwaaien. Even later danst ze tussen de andere kinderen voor het podium heen en weer. Deze keer niet. Het optreden van Obilaya o.l.v. Omar Ka was super, maar de aanwezige kinderen kropen op een kluitje bij elkaar op een trap, ritsten een kek tasje open en schakelden simultaan hun ds aan. Die had ik nu juist onder luid protest van dochterlief thuis gelaten. Mijn ds-loze kind zat een tijdje voor spek en bonen bij het groepje. Een tekening maken, zelf op een djembé spelen, cola en chips, wat mag het betekenen als je genegeerd wordt door je vriendjes. Het onvermijdelijke bleef niet lang uit: ‘Ik wil mijn ds!!’ Een andere moeder vond het maar dom dat ik de ds niet bij me had. Het was echt heel leerzaam speelgoed. Haar zoontje leerde schrijven op zijn ds, dat was zijn favoriete game. Die middag bekwaamde hij zich voor zover ik kon zien alleen in Dragon Quest Monsters. Ik verliet het feestje voortijdig met mijn dreinerige spruit. Leren schrijven op een ds. Waarover?

Petra Smulders